PASJONACI GÓR

debilizm do sześcianu

2009-02-01T19:29:00.002+01:00

Po prostu szok! W czasie mojego pobytu w górach zlikwidowano mi moją stronkę górską, bo MEN przestało dopłacać do kont nauczycieli. Pozdrawiam wszystkich odpowiedzialnych za serwer scholaris - i gratuluję pomysłu!!!!

W całej Polsce upały ...

2008-07-04T17:00:00.000+02:00

W całej Polsce upał a w Tatrach oczywiście leje. Korek na zakopiance ....
ech pozdrawiam
miłych wakacji życze

Czekanie

2008-06-21T23:11:00.001+02:00

kiedy na miłość niecierpliwie czekasz
pomiędzy dzwonkiem a otwarciem drzwi
czasem wepchnie się kurczak za chudy na rosół
opluje deszcz
nie kracz
jeszcze podziękujesz Bogu
gdy przyjdzie tylko pies

Jan Twardowski

* * *

2008-06-11T22:41:00.001+02:00

Jak woda wylana Jesteś
bez brzegów, co nadają kształt,
a tafla jej dotyka dna -

więc ani utonąć nie mogę
ani rozpłynąć się
w Tobie.

Samotność oczyma o. P. Ciesielskiego OP

2008-06-10T22:19:00.001+02:00

Doświadczenie samotności jest trudne. Prawda o sobie może być czasem niemiła i niewygodna, ale trzeba ją poznawać i zmierzyć się z nią. Dzięki temu coś może się w nas zacząć zmieniać. Czasami ktoś obawia się samotności, bo boi się, że jest w nim coś, z czym sobie nie poradzi. Żeby zagłuszyć ciszę, zaczyna się czymś zajmować. Myślę, że problemem naszych czasów jest to, że robimy mnóstwo rzeczy tylko po to, by nie być z sobą sam na sam. Nadmierna aktywność staje się formą ucieczki. Nie można jednak ciągle uciekać. Dlatego kiedy ludzie pytają mnie teraz, co tam robiłem, odpowiadam: „Nic".

2008-06-09T23:43:00.002+02:00

Niechętnie umierasz- ja również.
A mimo to myśl o śmierci
może być dla nas zbawienna. Wyobraź sobie,
że za kwadrans przyszłaby twoja kolej
i po raz ostatni musiałbyś
spojrzeć na swoje życie.

Z myślą o śmierci żyjesz
dużo spokojniej, dużo lepiej, z mniejszą ilością kłopotów.
Z perspektywy śmierci zobaczysz wszystko
o wiele wyraźniej...

2008-06-06T00:07:00.000+02:00

Dołóż starania, byś sam stanął przed Bogiem jako godny uznania pracownik, który nie przynosi wstydu, trzymając się prostej linii prawdy.
2 Tm 2,15

Druga rocznica

2008-06-04T23:30:00.001+02:00

Dzisiaj mijają dwa lata od śmierci mojej przyjaciółki na Kozim Wierchu.....
Dedykuję ten wpis wszystkim, którym wydaje się że są mistrzami w chodzeniu po górach, specjalistami od trudnych wejść i bezpiecznych powrotów...

Męczennicy naszych czasów

2008-06-03T22:10:00.002+02:00

Czasy się zmieniły i nikt, przynajmniej od nas, nie żąda męczeństwa, które polegać by miało na przelewaniu krwi, oddawaniu życia, czy znoszeniu tortur fizycznych za wiarę.
Męczenników w naszych czasach jednak nie brak. Tak myślę, że teraz męczennicy, to ludzie, który żyją uczciwie, mino że wszyscy wkoło oszukują i naginają przepisy.
To także ludzie, którzy za marne grosze pracują w kraju, chociaż wielu wyjechało - bo tam łatwej.
to ludzie, którzy wychowują swoje dzieci, nie bojąc się, że stracą swoją młodość.
To ludzie, którzy wierzą w dar życia, mimo że modne i dozwolone jest zabijanie.
To wreszcie ludzie, którzy nie boją się powiedzieć prawdy, mimo że wszyscy oczekują od nich, że powiedzą to co tamci chcą usłyszeć.

2008-06-01T18:25:00.002+02:00

In manus tuas commendo spiritum meum,
cor Iesu sacratissimum, adveniat regnum tuum.

Żal

2008-05-29T23:08:00.000+02:00

Zofii Małynicz
Żal że się za mało kochało
że się myślało o sobie
że się już nie zdążyło
że było za późno

choćby się teraz pobiegło
w przedpokoju szurało
niosło serce osobne
w telefonie szukało
słuchem szerszym od słowa

choćby się spokorniało
głupią minę stroiło
jak lew na muszce

choćby się chciało ostrzec
że pogoda niestała
bo tęcza zbyt czerwona
a sól zwilgotniała

choćby się chciało pomóc
własną gębą podmuchać
w rosół za słony

wszystko już potem za mało
choćby się łzy wypłakało
nagie niepewne

Jan Twardowski

Błogosławiony smutek

2008-05-23T20:20:00.000+02:00

Najwyższy, chwalebny Boże!
Rozjaśnij ciemności mojego serca,
i daj mi, Panie, prawdziwą wiarę,
niezachwianą nadzieję,
i doskonałą miłość,
a także wyczucie i poznanie,
abym mógł wypełnić Twoją świętą
i nieomylną wolę.
Św. Franciszek z Asyżu

dziwny pokarm

2008-05-22T18:54:00.000+02:00

Kiedy jesz obiad on przemienia się w ciebie, daje siły i energię do życia i do radości,
stajesz się tym co zjadłeś....

kiedy karmisz się Ciałem i Krwią, one przemieniają ciebie w Siebie, On żyje zamiast ciebie...

2008-05-20T18:53:00.000+02:00

Daj nam ubóstwo lecz nie wyrzeczenie,
radość, że można mieć niewiele rzeczy
i że pieniądze mogą być jak świnie
i daj nam czystość co nie jest ascezą
tylko miłością – tak jak życie całe.
Ks. J. Twardowski

nowa logika

2008-05-18T18:30:00.001+02:00

Uczyń mnie, Panie, Boże mój, posłusznym – bez oporu,
Ubogim- bez przygnębienia, czystym- bez zepsucia,
Cierpliwym- bez szemrania, pokornym- bez obłudy,
Radosnym – bez roztrzepania, poważnym bez surowości,
Czynnym- bez lekkomyślności,
Przejętym Bojaźnią Bożą- bez zwątpienia,
Szczerym – bez dwulicowści
Czyniącym dobrze – bez zarozumiałości,
Pomagającym bliźnim do poprawy- bez wywyższania siebie,
Budującym słowem i przykładem – bez wyniosłości.
Daj mi, Panie Boże, serce tak doskonale czujne,
By się nie dało odwieść od Ciebie żadną namiastką dobra.

Św. Tomasz z Akwinu

po co komu wierność???

2008-05-13T23:48:00.001+02:00

"któż może nas odłączyć od miłości Boga? Czy ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz?" Rz ...

;)

2008-05-12T23:18:00.002+02:00

sztuka przekładu bywa tym trudniejsza, im bardziej język oryginału różni się od naszego języka i mentalności.

co kochamy?

2008-05-07T23:01:00.002+02:00

co kochamy: światło czy ciemność?
Nasz każdy krok to albo-albo.
Ciemność lub światło.
Nasza śmierć to chwila, która pokaże, po której znaleźliśmy się stronie.
Jezus nie potępia. Prowadzi. Jest stale drogą.
J.Twardowski

vitae concentrata

2008-05-07T22:58:00.002+02:00

Coraz częściej spotykam ludzi, który są tak skoncentrowani na swojej osobie, że mówią tylko o własnych problemach, bólu, fascynacjach. Mówią, ale nie chcą być wysłuchani. Mówią, ale nie rozmawiają. Straszne to zjawisko.

nie oczekuj aż tyle...

2008-05-05T21:57:00.002+02:00

Od innych oczekujemy, że będą mili, będą nas nosić na rękach, będą zawsze w dobrym humorze, nie będą nam robić wyrzutów.
ile razy my sami, staramy się być takimi dla innych?

3/4 majówki za nami

2008-05-03T22:41:00.002+02:00

dla tych wszystkich, którym tak samo szybko mija długi weekend;)

majówka za 48 min:)

2008-04-30T23:18:00.003+02:00

Rewelacja, właśnie rozpoczął się weekend nad weekendy:)
majówka za pasem:)
... w tym roku niestety w domu, z dala od gór;(
ale i tak będzie to piękny czas przeznaczony na fotografię i rower:)

życzę wszystkim radosnego przeżywania maja.
Dzisiaj słyszałam, że całowanie się pod kwitnącym drzewem 1 maja przynosi szczęście:P
może warto sprawdzić:P
jak macie kogoś, kogo ewentualnie można pocałować ....oczywiście:P

zagrożenie

2008-04-28T16:27:00.002+02:00

Dziś największym zagrożeniem dla pokoju jest aborcja, jest to wojna wypowiedziana bezpośrednio; to zabójstwo, to zbrodnia dokonana rękami rodzica.

doskonała pustka

2008-04-26T16:25:00.000+02:00

Nie chodzi o to, ile mamy do dania - ale o to, do jakiego stopnia jesteśmy puści, żebyśmy w naszym życiu mogli przyjąć [Go] w pełni i żebyśmy Jemu pozwolili żyć naszym życiem w nas.
MT z Kal.

:)

2008-04-25T21:47:00.000+02:00

Polub ludzi takimi;
jacy są.
Innych nie ma.

fotografia

2008-04-23T21:39:00.003+02:00

pierwsze wolne popołudnie, od nie wiem jak dawna. wybrałam się z aparatem popatrzeć na wiosnę. Coś pięknego. Fotografia jest dla tych, którzy nie dostali w darze zdolności artystycznych. cudownie.

Wolni ponad ....

2008-04-20T22:38:00.002+02:00

Wolność jest jak mała roślina, która może w pełni rozkwitnąć tylko w sprzyjających warunkach. Takim dobrym otoczeniem do jej wzrostu jest wiara. Wydawałoby się, że poprzez wiarę jesteśmy bardziej ograniczeni niż wolni. Cała masa nakazów, praw i przykazań. Ale wolność jest czymś pięknym, co należy chronić i pielęgnować. Dlatego w jej wzroście pomagają te różne ograniczenia. Gdyby nie one - wolność zaczęłaby dziczeć, tak jak nieprzycinana róża. Darem największym Boga dla nas jest wolność, a zarazem staje się ona największym zadaniem.

dwutygodniówka

2008-04-16T23:28:00.000+02:00

Od dwóch tygodni pada deszcz, podziwiam wszystkich, który jeszcze nie korzystali z solarium, albo nie załapali depresji:)

Ludzie jak słonie......

2008-04-12T21:47:00.002+02:00

Odkrycie hobbitów z indonezyjskiej wyspy Flores zelektryzowało środowisko antropologów, a tymczasem nie byli oni aż tak wyjątkowi, jak się nam zdawało.

czytaj więcej

powrót do jaskini

2008-04-08T19:38:00.002+02:00

Szczecin poza cywilizacją:) cały dzień bez prądu i wody.... To jest przerażające, że takie miasto tak można szybko pozbawić wszystkiego. Zamknięte sklepy, apteki, brak zasięgu sieci komórkowych...
Taka awaria ostatni raz miała miejsce po drugiej wojnie światowej.... Może władze powinny coś na ten temat pomyśleć.....

ciąg dalszy z Matką Teresą....

2008-04-07T23:15:00.002+02:00

Jeśli [...] choćby jedno malutkie nieszczęśliwe dziecko dozna szczęścia dzięki miłości Jezusa, [...] czy to nie będzie warte, byśmy oddali za to wszystko?
Matka Teresa

Ciemność

2008-04-06T21:29:00.002+02:00

"Jeżeli kiedykolwiek będę świętą- na pewno będę świętą od "ciemności". Będę ciagle nieobecna w Niebie - aby zapalać światło tym, którzy są w ciemności na ziemi-

Matka Teresa z Kalkuty

Poszukiwanie niewidzialnego

2008-04-04T21:29:00.000+02:00

Warto czasem zamilknąć, by ochronić tajemnicę i mistykę, przed tymi, którzy nie są w stanie jej pojąć.

Ważne jest na co patrzymy

2008-04-03T21:23:00.001+02:00

" Każdego dnia warto przeczytać jeden dobry wiersz,
każdego dnia warto zobaczyć jeden dobry obraz,
każdego dnia warto posłuchać jednego pięknego słowa,
każdego dnia warto się starać powiedzieć, chociaż jedno słowo, które nie będzie pustym...
....." J.W. Goethe

to już trzy lata...

2008-04-02T21:37:00.000+02:00

Trzecia rocznica śmierci Jana Pawła II, kolejna okazja do narodowego zrywu. Szkoda, że tak mało słuchaliśmy Papieża, kiedy żył, pielgrzymował i próbował nauczyć ludzi miłości do siebie samego i do siebie na wzajem. Wielkie akcje z 300m encykliki i stawianiem zniczy na połowie Jasnych Błoni... szkoda, że stać nas tylko na zewnętrze gesty...

o wodzie wiem już wszystko

2008-04-01T21:18:00.000+02:00

... siedzę cicho, bo przez cały tydzień szykuję prezentacje i inne takie tam cuda o wodzie:) na szczęście wyszło świetnie:)

wcale nie jest tak jak myślisz :P

2008-03-28T20:41:00.003+01:00

połówka...

2008-03-28T20:32:00.002+01:00

.... dzisiaj wybrałam się na obserwacje świata otaczającego:)

....świeci słońce, wiosna zaczyna dawać o sobie znać, przejawia się to głównie w zwiększonej ilości zakochanych chodzących ostentacyjnie po parkach, skwerach i ulicach miasta. Zastanawiałam się dlaczego jest tak, że niektórzy ludzie nigdy nie trafiają na tę drugą połówkę jabłka, inni trafiają ale nie na tą, co potrzeba. Wreszcie obserwując zachowania niektórych osób doszłam do wniosku, że może lepie j jest nie trafić, niż trafić źle....
... pozdrawiam wszystkich zakochanych.... Zwłaszcza A&D :)

ponoć jest wiosna .... w kalendarzu

2008-03-27T15:58:00.003+01:00

Zorza polarna

2008-03-26T14:56:00.001+01:00

źródło: onet.pl

Biały miś

2008-03-26T14:47:00.002+01:00

źródło: onet.pl

Spitsbergen wraz z otaczającymi wysepkami jest najbardziej wysuniętym miejscem na dalekiej północy, w które można dolecieć samolotem. Kompleks norweskich wysp na Oceanie Arktycznym oficjalnie nazywa się Archipelagiem Svalbard (a Spitsbergen jest największą z wysp). Choć formalnie terytorium należy do Norwegii, według traktatu z 1920 roku, kraje, które ratyfikowały układ, mają prawo korzystać z bogactw naturalnych archipelagu.
Ten dziki, surowy teren słynie z ascetycznego piękna.
Na zdjęciu: Znak "Uwaga, niedźwiedzie polarne". Na taki znak natknąć się można tylko podczas podróży po Archipelagu Svalbard.

kilka słów o Krynicy

2008-03-25T13:04:00.000+01:00

Od początków istnienia Krynicy-Zdroju jako uzdrowiska budowle, które powstawały, były związane zarówno z lecznictwem jak i wypoczynkiem. Pierwszym obiektem, który spełniał funkcje lecznicze były zbudowane w 1804 roku drewniane łazienki mineralne. Obok nich w kilka lat później zbudowano w formie altany pawilon nad Zdrojem Głównym.

Czytaj więcej

miłość....

2008-03-24T11:38:00.000+01:00

Miłość, to wybór drogi miłości i wierność wyborowi.....

św. Augustyn

prawda i wolność

2008-03-23T11:34:00.000+01:00

Jednym słowem, na prawdę, aby była żywą prawdą, należy spojrzeć oczyma człowieka, oczyma jednostki. Co wówczas zobaczymy? Otóż to, że istnieją różne prawdy, albo też – żeby nie brzmiało to aż tak relatywistycznie – prawdy, przed którymi staje człowiek, mają dla niego rozmaitą wartość. Są takie, które po prostu stwierdzamy, a więc prawdy matematyki, fizyki, prawdy o faktach. Są one w pewnym sensie neutralne. Jeżeli jednak znajdujemy się w sytuacji zagrożenia, kiedy osacza nas jakieś zło, to wtedy potrzebujemy innej prawdy – prawdy, która ratuje i ocala. Takiej prawdzie na imię dobro. Perspektywa dobra hierarchizuje prawdy, wskazuje na te z nich, które tu i teraz są najważniejsze. Gdy np. ktoś pogrążony w rozpaczy szykuje się do samobójstwa, będzie mu obojętne, czy 2+2 równa się 4, i czy Bóg jest czystym aktem istnienia. Natomiast, kiedy usłyszy, że nie jest sam, że obok niego znajduje się ktoś, kto go kocha, słowa te nie będą dla niego jedynie stwierdzeniem faktu, a więc jedną z wielu obiektywnych prawd, lecz wyzwalającym z rozpaczy dobrem.

Czytaj więcej

Prawdziwy katolik ...

2008-03-23T11:19:00.002+01:00

Rozmowa z o. L. Wiśniewskim

Klerykalizm to postawa, wedle której ksiądz traktuje świeckiego jak bezradne, głupie dziecko. Duchowny powie, gdzie jest zło, gdzie jest dobro, duchowny objaśni, wyjaśni, nakieruje, bo świecki niczego nie wie. Duchowny zna prawdę, świecki jest ślepy. A kto duchownemu dał do tego prawo? To musiało się źle skończyć.

Czytaj więcej

Grzech Adama

2008-03-23T10:55:00.002+01:00

Niezwykła to tajemnica, że potrzebny był grzech Adama, by Bóg mógł wyprowadzić w swej nieskończonej miłości ze śmierci życie....
Ten, który z każdego nawet największego zła potrafi wyprowadzić dobro, wylewa łaskę swą zwłaszcza tam, gdzie wzmógł się grzech...
Pokonał ciemność, choć bał się tej ciemności w Ogrójcu....

Prawdziwych świąt dla wszystkich czytelników bloga:)

Ale jaja !!!

2008-03-22T19:29:00.000+01:00

Zobacz jakie z Ciebie jajo:)

Wywyższony

2008-03-22T17:50:00.004+01:00

Przeżycie wielkości Boga daje nam przeżycie własnej pokory. Jeżeli przeżyjemy wielkość Jezusa cierpiącego, Syna Człowieczego, którego Bóg Ojciec wywyższył poprzez cierpienie, nie będziemy bali się naszych krzyży w chwili, gdy nas Bóg na nich wynosi.
Jeżeli wynosimy się sami - spadamy na zbitą głowę w dół. Powinniśmy pragnąć, by sam Bóg nas wywyższył poprzez doświadczenia, jakie na nas zsyła.
ks. Jan Twardowski

Matematyczny podpis Boga

2008-03-19T22:38:00.001+01:00

Stwórca mógł wykreować świat nieprzewidywalny, bez żadnych praw, ale najwyraźniej zostawił nam czytelny podpis na Swym dziele w postaci matematyczności przyrody.

Pojęciem, które najskuteczniej odstrasza, jest niewątpliwie matematyka: niezmiernie bogaty świat rozmaitych bytów, których nie sposób dotknąć i zobaczyć inaczej, jak tylko czystą myślą. Jest ona zdumiewająco różnorodna, doskonała wewnętrznie i odporna na czas, czyli – nieśmiertelna.

Czytaj więcej

Umierać po ludzku...

2008-03-19T22:28:00.002+01:00

A można w ogóle coś zrobić dla umierającego poza uśmierzeniem bólu i udzieleniem mu ostatniego namaszczenia?

Czytaj więcej

Lęk przed nieznanym? Strach przed spotkaniem z Prawdą? Pustka i samotność?
W umieraniu jest charakterystycznych sześć etapów:
1. bunt
2. wyparcie
3. agresja
4. apatia
5. rezygnacja
6. zgoda

To co nie jest

2008-03-18T21:33:00.002+01:00

Bóg wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to co jest, unicestwić, tak by żadne stworzenie nie chełpiło się wobec Boga. ( 1 Kor 1,27b-29)

Olejek za 300 denarów

2008-03-17T20:46:00.002+01:00

Olejek nardowy był drogocennym towarem, przywożonym z Himalajów, z korzeni nardowca. Stanowił o bogactwie domu, w którym się znajdował, był w nim czymś bardzo istotnym. Można zastawiać się jaka była jego wartość. 1 funt olejku to równowartość roku pracy przeciętnego robotnika, czyli ok. 15 tys zł...

Warto zapytać się, co w naszym życiu jest takim olejkiem nadrowym?
Czy jest to czas, którego mamy jakby mniej....
Czy zdrowie .....
Czy wygoda.....

podejść pod górę

2008-03-16T21:16:00.002+01:00

Wspinaliśmy się granią Otorgańców ( 2049m) zwanych Orlą Percią Tatr Zachodnich. Nad nami wisi zachmurzone niebo w kolorze popiołu. Widoczność jest dobra, ale przy takiej pogodzie góry wyglądają niezwykle groźnie, posępnie. Pokonujemy kolejne skałki i granią dochodzimy do szczytu Jakubiny ( 2194m), a potem przechodzimy na Jarząbczy Wierch. Z niego rozciąga się widok na polski obszar Tatr. Widać też dolinę Chochołowską i Jarząbczą. W dole widać jakieś prześwity promieni słońca, które oświetlają punktowo las. Stoimy jakby na granicy dwóch światów. A granica między nimi jest tak samo cienka jak grań Orlej. Patrzymy na góry przed nami, a widzimy coś czego opowiedzieć nie sposób. Twarze są posępne i skupione na widoku. Cisza kłuje w uszy. Chcę żeby to się skończyło, jest jakiś nieopisany lęk, nie wiem dlaczego. Potem odwracam wzrok od gór. Patrzę w dół, marzę, po raz pierwszy w życiu by znaleźć się w dolinie.....

...cd ...cd-go

2008-03-16T03:50:00.001+01:00

Wiedziałem o działania o. Marcina Mogielskiego i wyraziłem zgodę na jego udział w wyjaśnianiu przypadków nadużyć seksualnych wobec nieletnich w Szczecinie - napisał prowincjał dominikanów o. Krzysztof Popławski, odpowiadając abp. Zygmuntowi Kamińskiemu.

Prowincjał w liście do arcybiskupa Kamińskiego podkreśla jednocześnie, że decyzje i podejmowane przez o. Mogielskiego działania "są wyrazem troski o ubogich, którzy do dziś noszą w sobie poczucie skrzywdzenia i lekceważenia przez przełożonych Kościoła i którym zabrakło z ich strony zapewnienia fachowej pomocy czy choćby braterskiego zainteresowania".

Czytaj więcej

....cd..........

2008-03-14T22:49:00.000+01:00

komentować trzeba : czytaj

....bez komentarza........

2008-03-14T22:11:00.000+01:00

Czytaj więcej

"CZY KOŚCIÓŁ SIĘ POMYLIŁ ?"

2008-03-14T00:17:00.000+01:00

Właściwie Galileusz w swoich pracach nie udowodnił ruchu Ziemi. W związku z tym myślę, że jeżeli dwie strony mają inny paradygmat, inną wizję świata, to właściwie dowody przestają wówczas mieć wagę dla obu stron. To, co uważa jedna strona za dowód, druga strona nie uważa tego za dowód. Wobec tego sprawa istnienia lub nieistnienia dowodów po prostu przestaje grać rolę. Przedmiotem sprawy Galileusza nie była nauka, lecz dwie różnie wizje świata. Przeciwnicy Galileusza nie chcieli nawet spojrzeć w lunetę, żeby sprawdzić czy rzeczywiście widać fazy Wenus, czy nie widać.

Czytaj więcej

Ecce Homo...

2008-03-13T22:49:00.001+01:00

Człowiek jest przedziwną istotą, w której nie tylko łączą się w jedną życiową całość elementy pozornie nie do połączenia jak materia i duch, ale, co jeszcze bardziej zdumiewające, to co ludzkie z boskim.

Czytaj więcej

Dobrze jest czasem popłakać

2008-03-12T23:48:00.002+01:00

Denerwuje mnie podejście kobiet, które twierdzą że mężczyzna ma być twardy i nie powinien okazywać chwil słabości. Prawdziwy facet nigdy nie płacze: to częste słowa ojców do synów.
a guzik to prawda
Jezus zapłakał nad śmiercią Łazarza, nad losem człowieka. Chociaż jest Bogiem, stać go było na okazanie uczuć "niższych" : płacz, smutek, strach....
Poprzez to, że chcemy od mężczyzn twardości, zabijamy w nich delikatność, uczuciowość, wrażliwość.....
Warto czasem po prostu płakać z przyjacielem, bo przyjaźń właśnie na tym polega, że śmiejemy się i płaczemy razem....

to nie Kościół zabrania!

2008-03-11T22:45:00.002+01:00

Nie wiem, czy jest to doświadczenie większej ilości ludzi, ale z powodu wykonywanego fachu i studiów, często ludzie zadają mi pytania, dlaczego Kościół nie pozwala na nowoczesne podejście do wielu spraw. Przecież tak myślą i robią teraz wszyscy, więc po co sobie utrudniać życie i mieć wyrzuty sumienia, z powodu niemoralnego zachowania. Wtedy, jedyne co ciśnie mi się na usta, to : że to nie Kościół zabrania, bądź zaleca pewne zachowania, ale to sam Bóg o nich mówi. Kościół jedynie przypomina, ostrzega, pomaga żyć...

Zmora szkoły

2008-03-10T21:52:00.000+01:00

Przekleństwem dzisiejszego systemu edukacji „3 + 3” jest to, że nauczyciel zaczyna za każdym razem od nowa. Przy czym pierwszy rok trzeba odliczyć na rozpoznanie klasy i próbę wyrównania jej poziomu.

Czytaj więcej

Asymptota życia

2008-03-10T21:08:00.002+01:00

Doskonałość....
Każdy z nas ma obowiązek dążyć do tego, żeby zbliżać się w swoim postępowaniu do ideału, ale to jednocześnie w żaden sposób nie daje nam prawa, do tego żeby od ludzi żądać doskonałości. Człowiek nie jest maszyną, mimo że przyzwyczailiśmy się do coraz nowocześniejszych osiągnięć techniki. Człowieka nie można ująć w sztywne wzory matematyczne, ani też nie można przewidzieć jego zachowań.
Właśnie w tym jest ukryte piękno, tajemnica każdego z nas...
Jeżeli zauważysz, że sam możesz sobie pozwolić na niedoskonałość i dasz innym ten margines, to okaże się, że relacje międzyludzkie stają się w jednej chwili bardziej otwarte...

Chiński lód

2008-03-09T21:47:00.001+01:00

W Chinach trwa 20. Międzynarodowy Festiwal Lodowych Rzeźb „Art Expo”. Zimowe dzieła można obejrzeć w mieście Harbin. W związku ze zbliżającymi się w Pekinie Igrzyskami Olimpijskimi, rośnie zainteresowanie ludzi na całym świecie wszystkim, co chińskie. Władze Chin spodziewają się prześcignąć Francję w rankingu miejsc najchętniej odwiedzanych przez turystów.

Chiński lód - Fotoreportaż

Życie.....

2008-03-09T21:14:00.002+01:00

....zbyt krótkie, by go marnować....
.....zbyt kruche, by nie szanować....
.....zbyt cenne, by dewastować.....

Fenomen nad fenomeny, życie człowieka zaczyna się, ale nie kończy... dlatego warto być dobrym, radosnym, warto uczciwie pracować i studiować, warto zakładać rodzinę by cieszyć się życiem...nowym życiem...

refleksja o nawróceniu....

2008-03-08T22:21:00.000+01:00

Wciąż zastanawia mnie "mechanizm" nawrócenia. Nawrócenie jest miejscem chyba najbardziej kluczowym i jednocześnie najbardziej delikatnym oraz trudno werbalizowalnym w naszym życiu religijnym (rozumianym jako nieustannie trwający proces sprzężeń zwrotnych, w którym ateiści widzą "błędne koło").

Czytaj więcej

Powstań

2008-03-08T22:11:00.002+01:00

Dany nam jest czas szczególnej łaski, okres Wielkiego Postu. Przez wielu, nawet katolików, uważany za czas smutny i zbędny.
Warto jednak w tym czasie chociaż na chwilę odsunąć to wszystko, co zabija w nas nadzieję, radość, miłość i zobaczyć, co Bóg przygotował dla nas w tym czasie świętym. Przywykliśmy do tego, co brzydkie, gorzkie, ciemne i ponure. To zasłania nam nasze ja.
Powstań z mroków zniechęcenia i znużenia życiem. Ciesz się porankiem, słońcem, kwiatami. Otwórz ucho na głos Pana. A zrozumiesz, że w każdej sekundzie jest zapisane nasze Zmartwychwstanie...

Idziemy zatańczyć....

2008-03-07T23:14:00.000+01:00

Życie składa się właśnie z takich prostych czynności: prania, zmywania, eksperymentów biologicznych na Mirze. Prawdziwy kłopot sprawia podnoszące ciśnienie zmęczenie psychiczne i zwykła samotność.

Czytaj więcej

...gdy wrócił zastał ich śpiących....

2008-03-07T21:34:00.003+01:00

A kiedy przyszli do posiadłości zwanej Getsemani, Jezus polecił im aby czuwali....
Gdy przyszedł zobaczył ich śpiących....
Znowu odszedł i modlił się, a gdy przyszedł ich oczy były zmorzone snem, i nie wiedzieli co Mu odpowiedzieć...
Duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe....

By sen nie przysłonił, tego na czekali wszyscy przez 2000 lat... by nie nastał wtedy, gdy najbardziej potrzebna jest wzmożona uwaga......

Dwa ogrody

A kiedy przyszli do ogrodu zwanego Getsemani, (...). Jezus począł drżeć i odczuwać trwogę. Mk 14, 32 n

Czytaj więcej

Wskazuje na Ojca....

2008-03-06T21:41:00.002+01:00

Dzisiejsza Ewangelia ( J 5,31-47 ) uświadomiła mi, że sensem życia Jezusa było doskonałe dopełnienie woli Jego Ojca, ale ten sens jest jeszcze głębszy. Nikt przecież, nie zna Ojca tylko Syn i ten komu Syn zechce objawić. Zatem to, co "zyskaliśmy" przez przyjście Jezusa to poznanie Ojca. Sprawcę wszystkiego we wszystkich. Ojciec zaś daje świadectwo o Synu. Pełnia tego, niepojęta dla ludzkiego umysłu, jest czymś powszednim w Trójcy Świętej. Jeżeli nie znamy Ojca, to dlatego, że nie poznaliśmy Jego Syna.

Spotkanie

2008-03-05T22:09:00.001+01:00

Spotkać Ciebie raz na moment, jest cenniejsze niż wszystkie dobra tego świata razem wzięte.
Ty znasz mnie, przenikasz moje myśli i działanie.......

Inna perspektywa

2008-03-04T22:42:00.004+01:00

Wyjazd na wakacje, szczególnie z takiego kraju, jak Polska, dobrze robi dla zdrowia psychicznego. Człowiek nie musi czytać gazet. Nie bombardują go więc wiadomości o kolejnych aferach i przekrętach politycznych, przesileniach i kryzysach rządowych. Nie słychać huku spadających przypadkowo z IPNowskich półek teczek, których zawartość jakimś cudem trafia na pierwsze strony gazet. Krótko mówiąc, życie z dala od rodzimych, bieżących wydarzeń politycznych i społecznych naprawdę jest miłe. Zwłaszcza, jeśli człowiek może oddać się wieczorem lekturze zaległych książek.

Gest miłości

2008-03-04T22:36:00.000+01:00

Pod koniec II wieku autor Listu do Diogneta pisał: „Chrześcijanie nie różnią się od innych ludzi ani miejscem zamieszkania, ani językiem, ani strojem. (...) Mieszkają każdy we własnej ojczyźnie, lecz niby obcy przybysze. Każda ziemia obca jest im ojczyzną i każda ojczyzna ziemią obcą. (...) Są w ciele, lecz żyją nie według ciała. Przebywają na ziemi, lecz są obywatelami nieba. Słuchają ustalonych praw, a własnym życiem zwyciężają prawa. (...) Kochają wszystkich ludzi, a wszyscy ich prześladują”.

Czytaj więcej

Rytm

2008-03-03T19:48:00.002+01:00

W mieście czas odmierzany jest inną miarą, niż dzieje się to w górach. Tu płynie szybko, od początku do końca dnia pracy, potem odmierzany jest oczekiwaniem na tramwaj, spotkaniem z przyjacielem, oglądaniem telewizji. Często jeden dzień jest podobny do kolejnego, a ten jeszcze do kolejnego... Potrzeba nam innych punktów odniesienia, żeby nie przespać życia.
W górach czas odmierza kolejny oddech, czasem ciężki i pełen wysiłku, czas płynie według rytmicznych uderzeń czekana,kolejnego kroku, jakby zwielokrotniony słyszanym echem. Minuta, która w mieście jest prawie nieodczuwalna, na wysokości 400o m nabiera jeszcze głębszego i potężniejszego znaczenia.
Za to kocham góry, właśnie za to, że można tam doświadczyć, że Bóg jest Panem czasu. W jednej mikrosekundzie można doświadczyć zachwytu, trudu, bólu, strachu, radości, pełni, pustki, miłości i nienawiści......

Gość

2008-03-02T16:39:00.003+01:00

W tradycji muzułmańskiej gość jest święty. Jest on niczym anioł, który przychodzi do Ciebie i puka w drzwi. Tam tak właśnie rozumie się gościnność. Jest ona niesłychanie szczodra, bo ciągle związana z poczuciem, że gość jest właśnie wysłannikiem Boga, a nawet samym Bogiem. Tak też objaśnia się zwycięstwo żołnierzy Cortesa w walkach o podbój Meksyku i klęskę cywilizacji Azteków, które 300 przybyszów zniosło z powierzchni ziemi.
R. Kapuściński, Oddałem głos ubogim, Kraków 2008.

Świstak

2008-03-01T23:43:00.000+01:00

Jeden z dwóch sztandarowych gatunków wysokogórskiej fauny tatrzańskiej, zawsze schowany był nieco w cieniu kozicy. Dawniej kojarzony głównie z sadłem, dziś także z zawijaniem czekolady w sreberka. Chcemy przełamać te stereotypy, przybliżyć życie i sylwetkę tego sympatycznego gryzonia. Żeby nikt więcej nie powiedział, że „świstok to ptok”, jak to można czasem usłyszeć na Podhalu.

Czytaj więcej

Szacunek...

2008-03-01T23:19:00.002+01:00

Kiedy czasami myślę o osobach, które rozpoczynały turystykę w latach 40 i trochę po, mam dla nich ogromny szacunek. Sprzęt, ciężki, zupełnie nie przystosowany do całodziennej wycieczki w góry. Buty bez goretexu, ciężkie plecaki, namioty, konserwy, zero polarów i bielizny oddychającej. Ludzie ci często nosili po 30kg i jeszcze aparat fotograficzny... podstawowe wyposażenie każdego turysty....:) Ech. Dobrze, że idąc w góry można teraz korzystać z tych wszystkich udogodnień.
A jednak .... klimat chodzenia był zupełnie inny. Ludzie spali w górach, albo w namiotach, albo w schroniskach, nie pili wieczorami i nie hałasowali bez sensu... ale rozmawiali. Rozmawiali o górach, przygodach, niebezpieczeństwach, trasach, uroku tych miejsc. Spotykali się w gronie tych, dla których góry to nie tylko okazja do imprezy, ale pasja.

Pustynia

2008-02-29T21:22:00.003+01:00

Pustynia odbiera Ci powoli wszystko. Najpierw odbiera Ci pychę, potem zmartwienia i obłudę. Czas staje się tu odrealniony. Zawieszony w przestrzeni bez kresu i zatopiony jakby w Tobie. Na pustyni cały kosmos jest zredukowany do kilku elementów. Jest piasek, słońce i gwiazdy nocą. Pomiędzy Tobą a Bogiem nie ma niczego.

The Landwasser viaduct

2008-02-29T21:01:00.002+01:00

Fascynacja

2008-02-28T16:59:00.002+01:00

Beskidy dobre na wszystko

2008-02-28T16:46:00.001+01:00

Stoki Beskidu Sądeckiego i Beskidu Niskiego są wprost wymarzone dla miłośników sportów zimowych i poszukujących górskich klimatów wędrowców

Coś dla siebie znajdą tu również melomani oraz znawcy sztuki i zabytkowej architektury, a także bywalcy uzdrowisk.

Czytaj więcej

Jak poznać siebie

2008-02-27T22:21:00.000+01:00

Trudno mówić o głębokim życiu duchowym bez poznania siebie

Ważne jest, by poznać siebie takim, jakim naprawdę jestem, a nie takim, jakim chciałbym być, ani takim, jakim mnie widzą inni.

Czytaj więcej

Wtajemniczanie w śmierć

2008-02-27T22:15:00.001+01:00

Na jednym z grobowców na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie widnieje napis: "Przechodniu, który pamiętasz o nas, nie zapomnij o sobie"

Życie jest sztuką, ale aby umieć żyć, trzeba każdego dnia uczyć się konfrontować ze śmiercią. Jak to robić, skoro nikt z nas tak naprawdę nie wie, czym ona jest?

Czytaj więcej

Tragedie tatrzańskie

2008-02-27T17:21:00.001+01:00

Wawrzyniec Żuławski - Zdradziecka pułapka Granatów

Każdy, kto zna trochę Tatry Polskie, kto choćby przyglądał się im z Zakopanego, musiał zwrócić uwagę na wyniosły, trójwierzchołkowy szczyt, leżący na lewo od Kościelca i Koziego Wierchu. Ten szczyt - to Granaty, jeden z najpopularniejszych celów wycieczek turystycznych. Od strony Czarnego Stawu Gąsienicowego przedstawia się on najbardziej okazale. Widać wszystkie trzy jego wierzchołki: kopulastą czubę Skrajnego Granatu, za nią turnię Granatu Pośredniego i cofnięty w głąb najmniej widoczny a najwyższy Zadni Granat (2239 m). Łagodne w górze, częściowo porośnięte trawą północno-zachodnie stoki Granatów obrywają się niżej pionowymi urwiskami, zbiegającymi niemal nad Czarny Staw.

Ten z Czytelników, który przeszedł wierzchołki Granatów, zapewne nie znalazł tam dla siebie zbyt wielkich trudności. Wygodna ścieżka, gęsto usiana znakami, namalowanymi żółtą olejną farbą na białym tle, zaprowadziła go od Czarnego Stawu do stóp skalistej grzędy. Kilka żelaznych klamer ułatwiło przejście stromej ścianki, a dalej znów ścieżka - węższa niż dotąd, ale wciąż wygodna - wywiodła go wkrótce na szczyt Skrajnego Granatu. Orlą Percią, za czerwonymi znakami, w niespełna pół godziny zawędrował bez trudności poprzez Pośredni na Zadni Granat. W zejściu miał jeszcze łatwiejsze zadanie: zielono znaczona ścieżka szybko sprowadziła go przez łagodne piarżyste zbocze na dno Koziej Dolinki.

Owemu Czytelnikowi nie przyszło prawdopodobnie nawet do głowy, że ten łatwy i bezpieczny szlak mógł pochłonąć niejedno już życie ludzkie. A jednak - jeśli szedł tym szlakiem w odwrotnym kierunku, od strony Zadniego Granatu, i stanął na przełączce pomiędzy Pośrednim a Skrajnym - tam gdzie ścieżka gubi się nieco w usypistym drobnym szutrze - być może zawahał się chwilę, szukając dalszej drogi. Zanim ujrzał czerwone znaki, prowadzące w górę na wierzchołek, wzrok jego musiał spocząć na szerokim trawiastym żlebie spadającym w lewo, ku zachodowi.

Żleb ten wprost zaprasza do zejścia. Widać, jak na przestrzeni kilkuset metrów zbiega łagodnie w dół, a gdzieś niżej, gdzie żleb się kończy - błyszczy tafla Czarnego Stawu. Biada jednak turyście, który by zaufał tej drodze i począł nią schodzić. Początkowo istotnie nie napotka żadnych trudności, potem już nieco gorzej, ale wciąż jeszcze będzie mu się dobrze schodziło poprzez niewielkie progi skalne, oddzielające od siebie połogie części trawiasto-piarżystego żlebu. Wreszcie żleb zaczyna się robić bardzo stromy, a na koniec urywa się olbrzymim, przewieszonym kominem. Sto osiemdziesiąt metrów niżej widnieją piargi doliny, a dalej - tak bliski; a jednocześnie tak daleki - Czarny Staw.

Jeśli turysta zdecyduje się nierozsądnie zapuścić w stromą część żlebu - oznacza to, że dostał się w pułapkę. Zsunąwszy się raz i drugi, wylądowawszy na tej lub następnej platformie w żlebie - jeszcze zdrowy, choć mocno podrapany - ma teraz odciętą drogę odwrotu, gdyż ostatnie odcinki, przez które ześliznął się, są już zbyt trudne, by potrafił je pokonać w górę. Komin, który się pod nim rozwiera, jest niemożliwy do zejścia bez długich zjazdów na linie *1. Turysta musi więc teraz wołać o pomoc i czekać cierpliwie, aż Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe wybawi go z tej matni. Próby dalszego schodzenia pionowym urwiskiem mogą przynieść tylko jeden wynik: zmasakrowane zwłoki, leżące na piargu u stóp ściany...

Nie mówię tego gołosłownie. Dnia 23 sierpnia 1911 roku Jan Drege, młody student uniwersytetu w Moskwie, wraz z dwiema siostrami odbywał wycieczkę na Granaty. Idąc od strony Zadniego Granatu na przełączce pomiędzy Pośrednim i Skrajnym zgubił szlak w wieczornym zmroku i począł schodzić owym żlebem w kierunku Czarnego Stawu. W miejscu, w którym żleb stawał się stromy i trudny, Drege polecił siostrom zaczekać, sam zaś udał się na poszukiwanie dalszej drogi zejściowej. Po chwili zniknął im z oczu, próbując, mimo ciemności, sforsować dalszą część żlebu. Gdy żleb zmienił się w pionowy komin, Drege ześliznął się najpierw kilka metrów, potem kilkanaście. Być może udało mu się w ten sposób dotrzeć aż na platformę ponad wielką przewieszką w kominie. Stamtąd lub jeszcze wcześniej nastąpił stumetrowy upadek.

Siostry nie doczekały się powrotu Drege'a... Przenocowały tam, gdzie je zostawił. Były na tyle rozsądne, że rano - mimo niepokoju o los brata (o jego śmierci jeszcze wtedy nie wiedziały) -nie próbowały schodzić, tylko powróciły żlebem na przełęcz i odnalazłszy znaczoną ścieżkę zeszły do Zakopanego po pomoc. Mariusz Zaruski na czele ośmiu ratowników wyruszył natychmiast. Znalazł już tylko zwłoki Drege'a u wylotu komina, który od tego czasu nazwano jego imieniem.

Była to pierwsza śmiertelna ofiara Granatów i owego fatalnego żlebu. Pierwsza, ale nie ostatnia. Złowrogi przypadek zrządził, że już w trzy lata później, w identycznych niemal okolicznościach, rozegrała się tam jedna z najbardziej ponurych tragedii tatrzańskich.

23 lipca 1914 roku trójka turystów podążała Orlą Percią z Koziego Wierchu na Granaty. I znów - jak wtedy, w 1911 roku -był to mężczyzna i dwie kobiety: rodzeństwo, Maria i Bronisław Bandrowscy, oraz ich towarzyszka, Anna Hackbeilówna. I znowu - gdy minęli główny wierzchołek Granatów - na przełęczy pomiędzy Pośrednim a Skrajnym Granatem zgubili ścieżkę i dali się skusić pozornej przystępności górnych partii "żlebu Drege'a".

Rzecz charakterystyczna: Bandrowski znał Tatry i był na wielu szczytach, jednakże chodził tylko dobrze udostępnionymi i znakowanymi szlakami. Z chwilą gdy wszedł w nie znany sobie teren, ze świadomością, że zgubił drogę, natychmiast stracił głowę, wszelką zdolność orientacji, a nawet zdolność wyciągania najprostszych wniosków z sytuacji, w której się znalazł. Powinni się nad tym zastanowić ci, którzy przeszedłszy Zawrat, Orlą Perć i kilka innych ubezpieczonych szlaków tatrzańskich sądzą, że już są samodzielnymi turystami. Tymczasem - wystarczy mgła, niepogoda czy inne nieprzewidziane okoliczności... i samodzielny w swoim mniemaniu turysta staje się zupełnie bezradny.

Losy Bandrowskiego i jego towarzyszek były początkowo identyczne jak grupy Drege'a. Tak samo schodzili żlebem, dopóki był łatwy, ześlizgując się przez niewysokie skalne progi. Gdy doszli do miejsca, w którym rozpoczynają się trudności żlebu, wykazali nieco więcej rozsądku. Postanowili mianowicie przepędzić noc na wygodnej trawiastej platformie, tuż ponad pionowym obrywem komina, a na drugi dzień wzywać pomocy. Minął ranek 24 lipca, minęło południe, turyści zdążający od Czarnego Stawu ścieżką w kierunku Zawratu słyszeli krzyki, ale nie rozumieli ich treści, nie domyślili się, że są to wołania o pomoc. Odpowiadali beztroskim pokrzykiwaniem i szli dalej swoją drogą. Nad życiem nieszczęsnej trójki fatalnie zaciążył brak dyscypliny i znajomości podstawowych zasad górskich, tak często spotykany wśród ludzi chodzących po ścieżkach i szlakach tatrzańskich. W górach bowiem obowiązuje zachowanie ciszy, unikanie wszelkich niepotrzebnych hałasów. Gdy słyszy się wołanie - powinno się mieć pewność, że może to być tylko wezwanie na ratunek. Tymczasem w Tatrach, zwłaszcza w pogodny dzień, krzyki i wrzaski niekulturalnych "zvviedzaczy" szczytów i dolin rozlegają się niemal bez przerwy z wszystkich możliwych stron. Skutkiem tego tylko wprawne ucho ratownika, ucho doświadczonego człowieka gór, może w ogólnej wrzawie wyłowić akcent przerażenia i rozpaczy, jaki cechuje głos wzywający pomocy.

Gdy Bandrowski i j ego towarzyszki upewnili się, że na próżno oczekują ratunku - Hackbeilówna zdecydowała się sama szukać drogi zejściowej i sprowadzić Pogotowie. Zadziwiający jest fakt, że tym trojgu ludziom nie przyszło do głowy wrócić żlebem w górę na przełęcz i spokojnie odnaleźć zgubioną ścieżkę.

Koleje losu Hackbeilówny są niezupełnie nam znane. Wiemy tylko, że już w sąsiednim żlebie, do którego dostała się próbując przetrawersować ku północy, w kierunku Żółtej Turni - nastąpiła katastrofa. Sto, a może nieco więcej metrów upadku - i ciało turystki legło martwe u stóp ściany Granatów.

Dwoje pozostałych - brat i siostra - na próżno oczekiwali pomocy. Tak przeszła druga noc, spędzona w tym samym miejscu. Rozpoczął się trzeci dzień powolnego konania. Stopniowo przestawali liczyć na ratunek. Niepewna pogoda, a jeszcze bardziej panika wojenna, która w międzyczasie wybuchła (było to na parę dni przed pierwszą wojną światową), sprawiły, że góry stały się nagle puste. Pozostawało wierzyć, że Hackbeilównie udało się dotrzeć do Zakopanego i zaalarmować Pogotowie. Od jej odejścia minęła już jednak cała doba i więcej - a ekspedycja ratunkowa nie nadchodziła.

Bandrowskiega nurtował coraz większy niepokój, coraz bardziej nabierał przekonania, że stało się nieszczęście. Prześladowała go myśl, że to on jest odpowiedzialny za sytuację, w której się znaleźli, że on jest także sprawcą śmierci Hackbeilówny. Począł się głośno obwiniać, tracił resztki panowania nad sobą, trawiła go gorączka, był chory, moralnie zdruzgotany. Wreszcie - wśród majaczeń zjawiła się uporczywa myśl o samobójstwie. Tak minęła trzecia noc, czwarty dzień i znów jeszcze jedna noc.

Trudno sobie odtworzyć ogrom cierpień tych dwojga ludzi. Uwięzieni na trawiastej platformie pod skalnym załomem, pozbawieni już od dawna skromnych, wycieczkowych zapasów żywności, pozbawieni cieplejszego ubrania, dręczeni deszczem pomieszanym ze śniegiem, dręczeni nocnymi przymrozkami trwali przez nieskończenie długie godziny i dni bez żadnej nadziei ratunku. O wydostaniu się ze śmiertelnej pułapki nawet już nie myśleli, choć nie nasuwający większych trudności terenowych powrót w górę do ścieżki był - mimo wyczerpania sił - jeszcze i teraz możliwy.

W tych warunkach budzi głęboki szacunek postawa Marii Bandrowskiej, która - jedyna z całej trójki - do końca zachowała spokój i opanowanie. Pocieszała brata, jak tylko się dało, odwodziła go nieustannie od samobójczych myśli, chwilami - gdy majacząc chciał się rzucić w przepaść - musiała z nim walczyć i siłą powstrzymywać go od spełnienia tego strasznego zamiaru.

Piątego dnia rano, już prawie nieprzytomni, powzięli desperacką decyzję: z rzemiennych pasków i plecaków sporządzili coś w rodzaju liny i poczęli schodzić w dół...

W kominie parokrotnie spadali jedno na drugie, po kilka i więcej metrów. Szczęśliwym trafem nie zginęli oboje - za każdym razem udawało im się jakoś zatrzymać. Tak doszli do platformy ponad wielką przewieszką w kominie. Pułapka zamknęła się definitywnie. Pod nimi rozwierała się stumetrowa głębia, nad nimi wznosiły się przewieszone skały, z których przed chwilą zsunęli się.

Było to 27 lipca 1914 roku o godzinie siódmej rano. Leżąc na mokrej, ciasnej, silnie nachylonej ku przepaści platformie - być może tej samej, z której spadł Drege - brat i siostra wiedzieli, że są to ostatnie godziny ich życia. O pierwszej po południu Bandrowski rzucił się w przepaść, nie mogąc dłużej wytrzymać tych tortur fizycznych i moralnych. Maria Bandrowska pozostała sama.

O siódmej wieczór - gdy począł zapadać zmrok - zrozumiała, że nocy, która nadchodzi, nie będzie już w stanie przetrzymać. Postanowiła pójść za bratem.

Uniosła się z lekka do pozycji siedzącej, zaparła ręką o ścianę komina i wahadłowym ruchem w tył i naprzód poczęła się zsuwać po nachylonej płycie platformy.

Gdy nieobecność rodzeństwa Bandrowskich i Hackbeilówny przedłużała się, zwrócono na to wreszcie - po czterech dniach - uwagę w Zakopanem, w pensjonacie, w którym mieszkali, i dano znać do Pogotowia. Cóż, kiedy kierownictwo pensjonatu nie umiało powiedzieć nic więcej, prócz tego, że owi turyści wyszli w góry 23 lipca na jednodniową wycieczkę i dotychczas jeszcze nie wrócili. Zdumiewająca doprawdy obojętność i bezmyślność!

Doświadczony ratownik, jakim był Zaruski nie mógł mieć żadnych wątpliwości, że tylko jakiś poważny wypadek spowodował tak długą nieobecność ludzi, których ekwipunek i zapasy obliczone były na kilkunastogodzinną zaledwie wycieczkę. Gdzież jednak miał skierować wyprawę ratunkową, nie mając żadnych danych. co do trasy obranej przez grupę Bandrowskiego? Widać z tego, jak ważną sprawą jest pozostawienie w pensjonacie i w schroniskach dokładnych informacji o projektowanym szlaku wycieczki turystycznej czy taternickiej. Gdyby ów pensjonat podniósł alarm: we właściwym czasie - tj. już na drugi dzień po wyjściu Bandrowskich - jest więcej niż prawdopodobne, że udałoby się ocalić całą trójkę.

Od wczesnego ranka 27 lipca ekipa ratunkowa była przygotowana do wymarszu. Zaruski próbował tymczasem natrafić na jakiś ślad zaginionych, wypytując turystów, którzy w ostatnich dniach byli w górach, telefonując do schronisk po polskiej i słowackiej (ówczesnej węgierskiej) stronie. Wreszcie w godzinach popołudniowych - a więc w momencie gdy Bandrowski już nie żył - udało się Zaruskiemu ustalić, że poszukiwani turyści mieli zamiar wyjść na Granaty i wrócić tego samego dnia do Zakopanego.

Masyw Granatów jest rozległy, rozłożysty, wiele w nim możliwości zabłądzenia, wiele stromych ścian i podciętych żlebów. Jednakże pierwszą myślą Zaruskiego był "komin Drege'a", miejsce, które bardziej niż jakiekolwiek inne tworzy naturalną pułapkę górską dla niedoświadczonych.

Było już blisko siódmej wieczór, gdy wyprawa Pogotowia dotarła do Czarnego Stawu Gąsienicowego. Tam, w miejscu skąd najlepiej widać ściany Granatów, zatrzymano się i poszły w ruch lornetki.

Długi czas lornetowanie nie dawało wyniku. Choć słońce oświetlało jeszcze szczyty, w niższych partiach panował już mrok. Kominy i żleby tonęły w wieczornym zmierzchu. Trudno w takim oświetleniu odróżnić od skalistego i trawiastego otoczenia drobny, nieruchomy punkcik, jaki tworzy ciało człowieka w ścianie. Już ekspedycja miała ruszyć dalej, gdy przewodnik Staszek Gąsienica-Byrcyn dostrzegł postać ludzką na platformie w połowie wysokości "komina Drege'a".

Po chwili zobaczył ją Zaruski i inni. W pozycji półsiedzącej, z nogami wiszącymi w powietrzu, jedną ręką wspierała się o ściankę komina, wykonując niezrozumiałe dla ratowników ruchy w tył i naprzód. Wiemy już, że te wahadłowe ruchy ułatwiały Marii Bandrowskiej - bo ona to była - ześlizgiwanie się po płycie skalnej ku przepaści. Po pięciu dniach daremnego wyczekiwania pomocy, po utracie towarzyszki, po dokonanym na jej oczach samobójstwie brata - znajdowała się u kresu odporności nerwowej. Otchłań, w której leżały potrzaskane zwłoki, ciągnęła ku sobie z niezwalczoną siłą. Teraz już połową ciała zawisła nad przepaścią. Jeszcze ułamki sekund i ściany Granatów pochłoną nową ofiarę...

Zaruski przyłożył do ust trąbkę sygnałową *2, zatrąbił kilkakrotnie, a potem krzyknął wolno i dobitnie:
- Czekać spokojnie! Idziemy!

Wahadłowe ruchy ustały. Bandrowska usłyszała sygnały, zrozumiała je. Pomoc nadchodzi. Opadła bezwładnie na płytę platformy.

W zapadającym zmroku wyprawa ruszyła w górę ścieżką na Granaty. Rozpoczęła się walka o życie oczekującej ratunku turystki. Walka trudna, prawie beznadziejna. Akcja w nie zdobytym podówczas "kominie Drege'a" była niebezpieczna nawet w dzień. W ciemności akcja taka stawała się prawie szaleństwem.

Na wysokości górnej krawędzi urwisk Granatów, tam gdzie ściana traci już na stromości, ratownicy opuścili ścieżkę i poczęli trawersować w prawo. Wkrótce znaleźli się na trawiastej platformie tuż ponad obrywem "komina Drege'a", w miejscu, w którym Bandrowscy spędzili kilka dni oczekiwania i skąd rozpoczęli swą ostatnią drogę. Gdy uczestnicy wyprawy stanęli na platformie - było już zupełnie ciemno.

Jak tyle razy przedtem i tyle razy później, Tatrzańskie Pogotowie wykazało bezgraniczną ofiarność i poświęcenie. Podziwiać dziś należy desperacką niemal śmiałość decyzji przeprowadzenia działań ratunkowych w ciemnościach nocy. Ratownicy zdawali sobie jednak sprawę, że czekanie świtu byłoby dla Bandrowskiej równoznaczne z wyrokiem śmierci.

Gdy uczestnicy wyprawy zeszli dnem komina nad skraj przepaści, część z nich pozostała, by asekurować towarzyszy, a Zaruski i przewodnik Jędrzej Marusarz z latarkami w zębach poczęli zjeżdżać na linach w głąb czarnej pustki.

Zejście trwało długo. Trzeba było dowiązywać po drodze zapasowe liny, trzeba było ostrożnymi ruchami wyszukiwać po ciemku chwyty i stopnie, trzeba było wytężyć wszystkie siły mięśni i woli, by schodzić w dół, i to schodzić ze świadomością, że jednym nieostrożnym ruchem rzucony kamień może śmiertelnie ugodzić leżącą poniżej turystkę.

Wstrząsające wrażenie wywarł na Zaruskim moment, gdy dojechał wreszcie do platformy w kominie i zobaczył Bandrowską. Lażała na samej krawędzi, nieomal zwisając nad otchłanią. Gdy stanął przy niej na skraju platformy, usłyszał szept:
- Ostrożnie, tam przepaść.

Zaruski zjechał jeszcze nieco niżej, by własnym ciałem odgrodzić nieszczęśliwą od przepaści. Końcem zapasowej liny obwiązał ją wpół. Była uratowana...

Dzieje złowrogiego żlebu nie skończyły się na tym. Jego ściany oglądały w późniejszych czasach jeszcze nieraz ratowników Pogotowia poszukujących zaginionych turystów - żywych lub umarłych. Niedawno "żleb Drege'a" znów przypomniał o swym istnieniu.

8 sierpnia 1954 roku młoda, osiemnastoletnia studentka, Joanna Stencówna, wybrała się samotnie z Zakopanego na Zawrat i Orlą Percią poprzez Kozi Wierch - na Granaty. Zaufała widać dostępności dobrze ubezpieczonej ścieżki, zaufała szybkości swych młodych nóg, bo wybrała się na wycieczkę bardzo późno. Dopiero o czwartej po południu spotkano ją na Małym Kozim Wierchu. Nie przejmując się tym, że już za jakieś trzy godziny zapadną ciemności, postanowiła zamierzoną wycieczkę doprowadzić do końca.

Rezultat był z góry do przewidzenia. Tak jak Drege'owie i Bandrowscy znalazłszy się na przełęczy pomiędzy Pośrednim i Skrajnym Granatem zgubiła po ciemku ścieżkę i poczęła schodzić zdradliwym żlebem w dół.

Gdyby znalazła się tam nieco wcześniej - godzinę, pół godziny - spotkałaby się z partią taterników, którzy tego dnia wspinali się w górę "kominem Drege'a" i dość późno ukończywszy trudną część drogi dopiero o zmierzchu znaleźli się w górnych partiach żlebu. Wtedy jednakże, gdy lekkomyślna studentka rozpoczęła swą drogę ku śmierci, było już w górach pusto i cicho, nie znalazł się nikt, kto by ją mógł przestrzec, powstrzymać...

Następnego dnia, zanim jeszcze Pogotowie rozpoczęło poszukiwania, grupa taterników wspinających się północno-zachodnią ścianą Granatów dostrzegła u wylotu komina jej ciało - zmiażdżone, roztrzaskane o skały.

----------------
*1 - W wejściu komin ten stanowi wspinaczkę w niektórych partiach skrajnie trudną; pokonany został po raz pierwszy dopiero w r. 1938 przez Wandę Heniszównę, Zofię Radwańską i Tadeusza Orłowskiego.
*2 - Obecnie TOPR używa do sygnalizacji gwizdków.

Opowiadanie pochodzi z książki Wawrzyńca Żuławskiego "Tragedie tatrzańskie"
Š Instytut Wydawniczy "Nasza Księgarnia", Warszawa 1958

?...?

2008-02-26T22:42:00.001+01:00

Zaprzeczenie rytuałom

Ciekawe co o tym sądzić?

sekunda

2008-02-26T22:26:00.000+01:00

"Wystarczy, żebym wierzył tylko jedną sekundę, więcej nie trzeba"
G. Green

największy prezent

2008-02-26T16:07:00.000+01:00

Można wymyślać prezenty, można myśleć o rzeczach wielkich, ale często jest tak, że człowiek ma nadzieję, na otrzymanie daru największego:) A mianowicie chwili poświęconej uwagi, czasu, rozmowy, troski o jego troski. W szkole często widać, że dziecko ma dosłownie wszystko, ale tylko patrząc płasko, w płaszczyźnie materialnej. Mają komputery, rowery, markowe ubrania, mają urządzone pokoje, rodzice przywożą ich do szkoły super samochodami, ale to czego widać, że im brakuje najbardziej, to czas, czas tylko poświęcony dla nich.
Czasem chwila rozmowy i spojrzenia na dziecko wraz z jego potrzebami i troskami, znaczy więcej niż kolejny prezent.
Życzę wszystkim, by potrafili dostrzegać potrzeby innych ludzi, by umieli składać ofiarę z tego co mają najcenniejsze... z własnego czasu.

...czekać? !

2008-02-25T20:45:00.000+01:00

Dzisiaj odkryłam, że moje pokolenie nie potrafi czekać. Twórcze czekanie na coś/ kogoś jest chyba najtrudniejszym wydarzeniem naszego życia. Trzeba zadać sobie pytanie, co znaczy twórczo czekać?
Jeżeli człowiek na coś/ kogoś czeka, to cała jego uwaga jest skoncentrowana na tym wydarzeniu, które będzie miało miejsce w najbliższej, czasami może trochę dalszej, przyszłości. Takie czekanie powoduje, że chwila obecna jest pominięta, uznana za nieważną, niegodną uwagi i wysiłku.
Po co się teraz już starać, rozwijać, troszczyć o to co jest, jeżeli można po prostu przeczekać i.. tym samym bezpowrotnie stracić raz darowany nam czas.
Bóg rozliczy człowieka z każdej sekundy jego życia, nie będzie pytał, czy te cztery lata zupełnej pustki w naszym życiu są tylko dlatego, że czekaliśmy na coś lepszego.... idealnego.
.... a jeżeli nie doczekamy....tego na co tak usilnie czekamy.....

Kiedyś wydawało mi się, że najważniejszym momentem w chodzeniu po górach jest stanięcie na szczycie. Teraz wiem, że jest to tylko jedna z wielu składowych.... Jeżeli nie docenić drogi pod i z góry, ten moment były tylko marzeniem... nigdy nie spełnionym...
Cierpliwości w czekaniu i uwagi na to co JEST i co za moment zniknie....

Egoizm grupowy

2008-02-24T11:09:00.000+01:00

Z życia wzięte:
Pociąg relacji Kraków -Świnoujście
godzina: 3,15 am

Ojciec, na oko 40-letni, z dwójką dzieci, dobrze wyglądających, żeby nie powiedzieć upasionych, tatusiowi też niczego, przynajmniej z pozoru, nie brakuje. Siedzą. A właściwie leżą. Dzieci na połowie kanapy, tatuś rozwalony na całym tapczanie. Do przedziału wchodzi starsza kobieta. Dzieci podnoszą głowy, przyglądają się staruszce, zerkają na reakcję taty. W domyśle oczekują od niego właśnie lekcji dobrego wychowania, niestety, muszą się obejść bez niej. Tata mówi, nie widzi pani, że dzieci śpią? Na korytarzu jest wolne miejsce...........

Egoizm można uprawiać, albo pojedynczo, albo rodzinnie, albo grupowo. Może być ubrany w garnitur, może być ubrany w dres.... Może siedzieć za kierownicą samochodu, tramwaju, może czekać na przystanku, może leżeć w przedziale pociągu relacji Kraków-Świnoujście....

Przypomniał mi się film Kieślowskiego" Krótki film o zabijaniu", za który reżyser dostał oskara. Gdy odbierał owego oskara, podkreślał, że Polska leży w Europie....
Mam nadzieje, że widział co mówi, i że rozważył również takie przypadki.

Wszystkim rodzicom, wychowawcom życzę by nie stawali się antywychowacami, ani nauczycielami grupowego egoizmu.

...na początku był chaos

2008-02-23T21:26:00.000+01:00

A potem Bóg rzekł:" Niechaj zbiorą się wody spod nieba w jedno miejsce i niech się ukaże powierzchnia sucha" A gdy to się stało Bóg nazwał tę powierzchnię suchą ziemią, a zbiorowisko wód nazwał morzem" ( Rdz 1, 9)
... I tak Bóg stworzył góry.
Można by zapytać i po co je stworzył?
Odpowiedź jest myślę prosta:) Bo kocha piękno i musiał mieć miejsce szczególne, w którym będzie spotykał się z człowiekiem, miejsce inne niż wszystkie miejsca, w których człowiek żyje, porusza się i funkcjonuje.
Bóg wiedział, że człowiek popełni grzech i wiedział, że się od Niego odwróci, ale przygotował człowiekowi drogę powrotu. Dał Bóg Mojżeszowi przykazania na górze, aby człowiek mógł zmienić swoje postępowanie.
" Mojżesz wszedł wtedy na górę do Boga, a Pan zawołał z góry i powiedział:"[...] jeśli pilnie będziecie słuchać głosu mego i strzec będziecie mojego przymierza, będziecie szczególną moją własnością" ( Wj 19, 3- 5).

Krzyż

2008-02-22T20:40:00.001+01:00

Jeżeli nie niesiemy krzyża z miłością do Boga i człowieka, to staje się on jeszcze cięższy.

refleksja...

2008-02-22T20:36:00.000+01:00

Jeżeli nie zmienimy patrzenia na rolę chrześcijanina i jego misję w XXI wieku, to może okazać się zupełnie zniknie nam potrzeba patrzenia na to zagadnienie. Uważam, że należy zauważyć pewną zależność: Chrześcijanin XXI wieku albo będzie mistykiem, albo go nie będzie. Należy równocześnie zająć się problemem mistyki. Poprzez wieki całe mistyków uważano, zresztą niekiedy całkiem słusznie, za ludzi oddanych Bogu, zupełnie oderwanych od świata i jego problemów. Uważam, że pojęcie mistyki powinno w tych czasach zostać znacznie rozszerzone. Mistykę należy rozumieć jako element wspólny dla trzech płaszczyzn: pierwsza płaszczyzna odnosi się do kontemplowania oblicza Boga poprzez Jego Słowo, dzieła; druga płaszczyzna powinna odnosić się do wnętrza człowieka, a trzecia to płaszczyzna przeniesienia doznań kontemplacji Boga i integralnego obrazu swego wnętrza na otaczający świat.

XXI wiek jest specyficznym czasem w dziejach ludzkości. Wciąż nowe osiągnięcia techniki, medycyny, genetyki pozwalają człowiekowi w pełnym tego słowa znaczeniu czuć się „Panem świata”, któremu to wszystko stworzenie jest posłuszne. Loty w kosmos, to niebywała szansa i atrakcja ale również potężne niebezpieczeństwo. Człowiek pragnie zapanować nad ziemią i nad niebem. Biblijna historia z budowaniem wieży Babel nabiera rumieńców, gdy dowiadujemy się, że loty te otworzą przed ludzkością szansę na nowe, lepsze życie. Medycyna i genetyka pozwalają przeżyć nawet najskrajniejszym przypadkom, przed nami stoi szansa na młodość, sprawność i piękno. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie jeden mały drobiazg. Jest to wola Boga w stosunku do człowieka. To Bóg powołał człowieka do istnienia i to On decyduje o tym kiedy to istnienie zostanie przerwane. Człowiek XXI w tak bardzo borze poczuł się tu na ziemi, że powoli zapomina co jest jego największym powołaniem, zapomina o dążeniu do spotkania z Bogiem. Od takiej postawy jest już tylko krok do negacji roli zbawienia w życiu człowieka. Dlatego, uważam że konieczne jest zatrzymanie się nad rolą i misją chrześcijanina w obecnych czasach.

1. Bóg działający w ciszy serca człowieka, mówiący do niego poprzez Słowo Boże i natchnienia Ducha Świętego ma nie lada orzech do zgryzienia. W naszych czasach nie ma mody na ciszę, na kontemplację i adorację. Media są wszechobecne, oczywiście nie neguję ich roli w wielu dziedzinach życia, ale chcę jedynie pokazać, że często są słuchane zamiast własnego dziecka w rodzinie, męża, czy wreszcie sumienia. Są sposobem na życie, nie tylko dla ludzi młodych, ale często całych pokoleń. Subtelne działanie Boga nie może zatem konkurować z internetem, muzyką czy ulubionym serialem. Bóg jest Bogiem zazdrosnym o nasz czas. Ale z drugiej strony daje nam całkowitą wolność w sposobie gospodarowania nim.

2. Powszechna jest obecnie troska o dobre samopoczucie, ładny wygląd, młodość przez długie lata, najmodniejsze ubiory i sprzęty użytku codziennego. Dbamy o nasze mieszkania, domy, budujemy mury naszych posesji i dbamy o ogrody. Szukamy najszybszych samochodów, najwygodniejszych mebli. Uprawiamy najbardziej elitarne sporty. Można powiedzieć, że człowiek jeszcze nigdy nie był tak bardzo skoncentrowany na własnym ja. Ale z drugiej strony mamy najwyższe odsetki samobójstw dzieci i młodzieży, zażywania przez nie narkotyków i innych używek, rozwodów... Należy się zastanowić, jak to możliwe, że człowiek tak skupiony na własnym komforcie życia nie potrafi poradzić sobie z tym, co prowadzi go do frustracji i w konsekwencji do powolnej śmierci. Człowiek jest zapatrzony na siebie, a nie w siebie. Z Bożych przykazań stworzył ramkę poza którą wyjść nie powinien, ale tak na prawdę nie żyje nimi. Skoro mieszka sam/a i nikogo nie pozbawia życia, to znaczy że nie popełnia grzechu przeciw przykazaniom. Niby prawda, nie popełnia, ale też nie doskonali się w miłości, nie dba o własną doskonałość. Brak mu czasu na postawienie pytań Bogu o Jego wolę w życiu każdego z nas i na poczekanie na odpowiedź. Dlatego czasem spotyka się ludzi, którzy mówią, że cisza ich zabija. W sumie mają rację, bo Bóg próbuję wykorzystać każdą chwilę naszej koncentracji na Nim, by pokazać drogę powrotu. Ta droga dla wielu okazuje się nie możliwa do podjęcia. Jednocześnie dobrze uformowane sumienie od czasu do czasu daje o sobie znać, i jeżeli nie zostanie skutecznie zagłuszone potrafi dokonać w człowieku cudów. Stąd właśnie konieczna jest ta druga płaszczyzna mistyki: Wejrzenie w siebie, posłuchanie co Bóg ma mi do powiedzenia, gdzie zamierzył moje dzianie, czego oczekuje ode mnie.

3. Trzecia płaszczyzna bardzo mocno łączy się z drugą. Kontemplacja Boga w sobie, odkrycie w sumieniu Jego woli, zawsze nakłania człowieka do działania na rzecz innych ludzi. W zależności od udzielonych darów i charyzmatów mamy na tym świecie do pełnienia wiele zadań. Zawsze jednak ich przedmiotem jest drugi człowiek, a podmiotem Bóg. To On jest sprawcą wszystkiego we wszystkich, On nadaje kierunek naszym działaniom.

TeresaB

Zima na całego:)

2008-02-16T14:26:00.000+01:00

Dzisiaj w nocy spadło 30 cm świeżego i na maksa bielutkiego śniegu. Gdyby nie to, że zagrożenie lawinowe z II stopnia od razu skoczyło na III to byłoby bosko. Bezcenne jest zobaczyć uginające się od nadmiaru śniegu choinki i zaspy i całe mnóstwo białego puchu:) Jeżeli ktoś nie widział jeszcze w tym roku prawdziwej zimy to na prawdę warto:)))))

Radość

2008-02-14T16:31:00.000+01:00

Radość pojawia się zawsze wtedy, kiedy spotkamy przyjaciela,
kiedy siedzimy i wspominamy dawne czasy,
kiedy potrafimy cieszyć się z tego że świeci słońce,
kiedy wychodzimy na szczyt i jesteśmy sami dla siebie zdobywcami,
Radość jest zawsze wtedy, kiedy nie pozwalamy smutkowi zapanować nad własnym ja...

Nareszcie:)

2008-02-10T10:40:00.001+01:00

Dzisiaj jadę w Tatry. Góry zimą są jeszcze piękniejsze niż latem, bardziej niedostępne, majestatyczne.... jak kobieta:)
Serce się człowiekowi cieszy na samą myśl, że znów oczy patrzeć będą na ośnieżone szczyty, mroźne powietrze będzie przenikać do każdej komórki ciała, a słońce otulać będzie twarz.
pozdrawiam, zwłaszcza tych, którzy w górki pojechać nie mogą, a bardzo by chcieli:P

Pustynia dziś

2008-02-09T21:40:00.000+01:00

Abba Agueras ( Ojciec pustyni) powiedział:
" Chodziłem wszędzie szukając miejsca zamieszkania, a nigdzie nie znalazłem spokoju. Zapytał więc starca, gdzie mógłby zamieszkać. Starzec mu odpowiedział: W naszych czasach nie ma już pustyni. Idź, poszukaj sobie wielkiego tłumu, zamieszkaj w nim i żyj tak, jak ktoś, kto już nie istnieje, mówiąc sobie . Tak znajdziesz pokój najwyższy.

Kawa, herbata, a może spacer?

2008-02-08T23:34:00.000+01:00

Cytując znanego historyka profesora Władysława Czaplińskiego chciałam poczynić krótka refleksję nad zapracowaniem i nadmiarem obowiązków:
" Człowiek pracujący przez wiele miesięcy mózgiem część swych wakacji winien spędzić na zupełnym nieróbstwie, co tłumaczy się na praktyczny język w ten sposób: nierobienie niczego z obowiązku, bo muszę, bo się coś zawali... Ilustrując ową radę: kiedy w czasie roku pijesz kawę, to pijesz ją po to żeby się rozruszać, jeżeli pijesz ją w czasie wakacji... to pijesz bo lubisz pić kawę:)
innym przykładem jest spacer po lesie: w czasie roku jest to czas, żeby nabrać sił do dalszej pracy... w czasie nieróbstwa chodzi się do lasu, dlatego że lubi się las.
Wniosek jest następujący: za każdym razem kiedy robimy coś bez przymusu, to mamy w tym casie szansę na relaks.....
powodzenia w szukaniu przyjemności i relaksu w zwyczajnych codziennych sprawach: np. w oczekiwaniu na spóźniony tramwaj też można czuć się wolnym, ciesząc się wiosennym słońcem...

w smutku człowiek jest zawsze sam

2008-02-07T23:47:00.000+01:00

Może właśnie dlatego samotność jest człowiekowi od czasu do czasu lekarstwem, że właśnie w totalnej samotności, w doświadczeniu pustki i w oddzieleniu od innych zaczyna się prawdziwa rozmowa. Trzeba nam nauczyć się przeżywać własne smutki, niepowodzenia, trzeba być samemu, żeby zwrócić się ku Bogu z miłością i wejrzeć w siebie. Boli, czasem bardzo, ale kto powiedział, że iść za Chrystusem niosąc swój krzyż to zadanie dla mięczaków?
Pamiętaj!
Nie jesteś jednak samotną wyspą, Twoja samotność jest po to, żeby każdy spotkany człowiek był powodem do radości i do świętowania, tak jak świętuje osoba, która zagubiła się w nieznanym miejscu, w górach i z nadzieją wyczekuje na głos ludzkich kroków...

...garść pyłu

2008-02-06T21:23:00.000+01:00

Dzisiaj początek Wielkiego Postu. Rozpoczyna się on uświadomieniem człowiekowi, że jego życie jest zmierzaniem ku śmierci. Ważne żeby każdego dnia starać się żyć tak, jakby ten dzień miał być ostatnim.... Często łapię się na tym, że wyjeżdżając w góry załatwiam wszystko, tak jakbym...
Warto zastanowić się co ma dla nas największą wartość, o co najbardziej się staramy i czego pragniemy... żeby nie było za późno...

...ponad siły.....

2008-02-05T22:22:00.000+01:00

Zastanawiałam się ostatnim czasem dlaczego ludzie potrafią często stracić zdrowie, a nawet życie podejmując wyzwanie ponad siły. Często przeglądając literaturę górską napotyka się na opisy wręcz ponad ludzkiego wysiłku podczas zdobywania szczytów. Wiadomo, że wraz ze wzrostem wysokości powietrze staje się coraz rzadsze, coraz większym problemem jest każdy oddech, a dodatkowo całą siłę należy skupić na stawianiu, często powoli, pojedynczych kroków ku upragnionej górze.
Wyprawy kończą się często obrzękiem płuc lub mózgu, odmrożeniem palców, połamaniem kończyn a nawet śmiercią. Fascynujące w tym wszystkim jest to, że człowiek podczas wyprawy jest jakby pozbawiony umiejętności jasnej oceny zagrożenia i rzeczywistego swojego stanu. Zastawiałam się nad moralnym wydźwiękiem tego zjawiska zaniedbywania troski o własne życie i zdrowie...
Wreszcie nikt mi nie powie, że planując wyprawę na koronę ziemi nie zdaje sobie sprawy z możliwych jej konsekwencji.

Ściana Eigeru

2008-02-04T20:30:00.000+01:00

" Światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła" ( J 1,5)

"Błogosławiony każdy , kto się boi Jahwe, który chodzi jego ścieżkami" ( Ps 128, 1)

Ginderwald to turystyczne miasteczko w centrum Szwajcarskich Alp. Coś podobnego do naszego Zakopanego, masa kafejek, restauracji i sklepów ze sprzętem sportowym. Tu widoczne są dwie grupy ludzi. Jedna, bogata warstwa, zwłaszcza azjatów, a druga - równie liczna- to ludzie, którzy życie swoje poświęcili górom. Spotkać można tu osoby z odmrożonymi uszami, palcami u rąk, pełnym wyposażeniem do wspinaczki....
Ciekawy obraz.
Zastawiałam się schodząc z gór, co jest takiego niesamowitego w tym miejscu.
Po kilku dniach odkryłam tajemnicę- Ściana EIGERU.
Góra majestatycznie góruje nad miastem, jest lodowym szczytem połyskującym w słońcu ponad linią lasów. Coś pięknego ( polecam galerię na mojej stronie górskiej) .
Ściana ta, nie bez kozery nazywana jest " Ścianą ścian". Północna ściana to 1600m pionu, śniegu, lodu i skały. 17 razy zdobyta. 17 razy wyprawa zakończyła się śmiercią śmiałków. REMIS. Co będzie teraz? Los pokaże. Siedząc pod skałą widać maleńkie miasteczko Grindelwald. Teraz dopiero człowiek uświadamia sobie jakie to wszystko jest kruche, na takiej wysokości wszystkie sprawy wydają się malutkie, cały balast zostaje w dole. To niesamowite, ale na takiej wysokości można być na prawdę sobą i w sobie. Tu jeszcze bardziej wyostrza się bariera pomiędzy myślą człowieka, a myślą Boga. Tworzy się przepaść, bo człowiek uświadamia sobie dwie rzeczy: kruchość swojej osoby i jednocześnie fantastyczną wręcz mistrzowską harmonię dzieła stworzenia. " Bo myśli wasze nie są myślami Moimi, a drogi wasze nie są drogami Moimi" ( Iz 55).
Te słowa nabierają takiego znaczenia, że człowiek po prostu tkwi w miejscu, by nie postawić źle kroka. Z drugiej strony w głowie majaczy się pełna ziół i kwiatów i pasących się krów łączka, niecałe 3h stąd....
Boże dziękuję za góry..........